Tuesday, March 27, 2012

ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ.. ????

ಆಹಾ... !!! ಎಷ್ಟು ಸಖತ್  ಆಗಿತ್ತು ಆ ಜಾಗ... It is really amazing ..!!! 

ಸುಮಾರು ಎತ್ತರದ ಎರಡು ಬೆಟ್ಟಗಳ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಫಳಫಳನೆ ಹೊಳೆಯುವ  ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಮನೆ.. ಕಿಟಕಿ- ಬಾಗಿಲುಗಳನ್ನು  ಪೂರ್ತಿಯಾಗಿ ಗಾಜಿನಿಂದ ಮಾಡಿದ್ರು. ಮನೆಯಿಂದ ಕೆಳಗಡೆ ಬರಬೇಕು ಅಂದ್ರೆ ಅಲ್ಲಿ ಯಾವ್ ದಾರಿಯೂ ಇರ್ಲಿಲ್ಲ, ಮನೆಯ ಬಾಗಿಲಿಂದ ನೇರವಾಗಿಯೇ ಇಳಿಯಬೇಕಿತ್ತು ಹಾಗಾಗಿ  ಅಲ್ಲಿ ಒಂದು ಬೇರಿಂಗ್ ಇರೋ ಶೀಟ್ ಇತ್ತು. ಅದರ ಮೇಲೆ ನಿಂತ್ರೆ ಸಾಕು ಕೆಳಗಡೆ ಸುಯ್ ಅಂತ ಜಾರಿ ಬಂದ್ಬಿಡ್ತಾ ಇದ್ವಿ.. ಅದೇ ನಾವಿರೋ ಮನೆ. ಸುತ್ತಲೂ ಹಚ್ಚ ಹಸಿರು.. ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೂ  ಎತ್ತರೆತ್ತರದ ಬೆಟ್ಟಗಳು. ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ snow ಫಾಲ್..!!  
........

ಅಲ್ಲಿಂದ  ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರದಲ್ಲೇ university ಇತ್ತು.. ಅಲ್ಲಿ ನಾನು, ನನ್ ಫ್ರೆಂಡ್ಸ್ ಅಕ್ಷತಾ ಮತ್ತು ಉಷಾ MBA ಮಾಡೋಕೆ ಹೋಗಿದ್ವಿ.. ಆ ಬಿಲ್ಡಿಂಗ್ಸ್ ಮತ್ತು ಏರಿಯ  ಸುಮಾರು ದೊಡ್ಡದು.. ಆದ್ರೆ  ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಡಿಪಾರ್ಟ್ಮೆಂಟ್ ಗೆ ಹೋಗೋದಕ್ಕೆ ಆಟೋ shortcuts ಇತ್ತು. ಕ್ಲಾಸಿಗೆ ಹೋಗೋ ಮುಂಚೆ ಅಲ್ಲಿದ್ದ  ತ್ರಿಕೋನಾಕಾರದ ದೊಡ್ಡ ಹುಲ್ಲಿನ lawn ನಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಪ್ರೇಯರ್  ಮಾಡಿಯೇ ಹೋಗ್ತಿದ್ವಿ..,  ಒಂದು ದಿನ ಆ lawn ನಲ್ಲಿ  ನನ್ ಮೊಬೈಲ್  ಕಳೆದುಹೋಯ್ತು . ಎಷ್ಟು ಹುಡುಕಿದರೂ ಸಿಗಲೇ ಇಲ್ಲ.. 
........

ಅಲ್ಲಿಯ ಎಲ್ಲ ಬಿಲ್ದಿಂಗ್ಸ್ ಒಂದು ಥರ ವಿಭಿನ್ನವಾಗಿದ್ವು. ಹಾಸ್ಟೆಲ್ ಅಂಡರ್ ಗ್ರೌಂಡ್ ನಲ್ಲಿ ಇತ್ತು. ಗಾಳಿ, ಬೆಳಕು ರೂಮಿನ ಎಲ್ಲ ಮೂಲೆ ಆವರಿಸಿದ್ದವು. ಯಾವಾಗಲೂ ತಂಪು ವಾತಾವರಣ ಓದೋಕೆ ಸಿಕ್ಕಾಪಟ್ಟೆ ಖುಷಿ, ಉತ್ಸಾಹ.. ಅಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವು automatic ಆಗಿ ಇತ್ತು. ನಾವು ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಬೇಕೋ ಅಲ್ಲಿಗೆ ನಮ್ಮನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುವ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯೊಂದಿತ್ತು. ಲಿಫ್ಟ್ ತರಹದ ಸಿಸ್ಟಮ್ ಬಟ್ ಅದು vertical ಆದ್ರೆ ಇಲ್ಲಿ horizontal ಮೂವಿಂಗ್ ಸಿಸ್ಟಮ್. ೫ ಜನರ ಕೆಪಾಸಿಟಿ ಹೊಂದಿರೋ ಒಂದು ರೂಮ್, ಅದ್ರಲ್ಲಿ  ಕಂಪ್ಯೂಟರ್.. ನಾವು ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗ್ಬೇಕು ಅಂತ ಟೈಪ್ ಮಾಡಿದರೆ ಸಾಕು ಅದು ಅಲ್ಲಿಗೆ ನಮ್ನ ಕರ್ಕೊಂಡು ಹೋಗ್ತಾ ಇತ್ತು. ನಿಜವಾಗಲು ಮಜವಾಗಿತ್ತು.. ಅಲ್ಲಿನ ಸಿಸ್ಟಮ್.. ಅಕ್ಕ ಕೂಡ ಅದೇ university ನಲ್ಲಿ ಬೇರೊಂದು ಕೋರ್ಸ್ ಮಾಡೋಕೆ ಬಂದಿದ್ಲು. ಅಕ್ಕ ಮನೇಲಿ ಇರ್ತಿದ್ಲು ನಾನು ನನ್ ಫ್ರೆಂಡ್ಸ್ ಜೊತೆ ಹಾಸ್ಟೆಲ್ನಲ್ಲಿ ಇರ್ತಿದ್ದೆ. 
.......

ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಮಲಗಿ, ೪ ಗಂಟೆಗೆ ಥಟ್ಟಂತ ಎಚ್ಚರವಾಯ್ತು. ಮೊಬೈಲ್ ನೋಡಿದೆ ೩ ಗಂಟೆಗೆ missed call. ವಾಪಸ್ ಕಾಲ್ ಮಾಡಿದೆ.. ಆ ಕಡೆ ಇಂದ ನನ್ನ ಹುಡುಗ..
' ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ...??? ೩ ಗಂಟೆಗೆ ನಾನು ಕಾಲ್ ಮಾಡಿದ್ನಲ್ಲ.. (ದಿನ ೨.೩೦ ಗೆ ಕಾಲ್ ಮಾಡೋದು ಇವತ್ತು ಲೇಟ್ ಆಗಿತ್ತು )' ... 
 ಅಯ್ಯೋ ನನ್ನ ಮೊಬೈಲ್ ಕಳೆದು ಬಿಟ್ಟಿತ್ತು ... 
' ಎಲ್ಲಿ '.. ?
"lawn" ನಲ್ಲಿ ...
 'ಹಾ'.. !!!!  
ಅಯ್ಯೋ... ಇಲ್ಲ ಕಣೋ ಅದು ನನ್ ಕನಸಲ್ಲಿ ಬಿಡು.. ಅಂತ ಹೇಳಿ, ಇಬ್ರೂ ಸ್ಮೈಲ್ ಮಾಡಿ ಮಾತು ಮುಂದು ವರ್ಸಿದ್ದಾಯ್ತು.. :-)

ಹೇಳೋದ್ ಮರ್ತಿದ್ದೆ : ನಾನು ಓದೋಕೆ ಹೋಗಿರೋ University "Harvard University " .. :-) :-) 
                            ನನ್ನ ಕನಸಿನ imagination ನೀವು ಮಾಡ್ಕೊಳ್ಳಿ ಮತ್ತೆ ನೀವು ಮಜಾ ಮಾಡಿ.. :-) :-)

Wednesday, March 23, 2011

BACK TO HOLI CELEBRATION :-)

 The unplanned holi celebration made everyone to recall childhood festival days with lots of fun and sweet memories. It was awesome celebration with my college friends, family friends, kids and family members. The music made everyone to dance and enjoy a lot with colors and water. :-) 




                                                                           
HOLI GANG....

                                                                                                                                                                             

     STARTED HOLI  WITH  RAAJASTHANI SPECIAL SWEET

          


                                               KID WITH A FULL JOY

           


         LAADLI SE LAAL RANG 

            


             SOMEBODY IS PLANNING FOR SOMETHING ......
                                                    
            


                    GANAPATHI BAPPA MOOREYA..... :)

              


                       LADIES GANG ....

               

                      
                NOW THE REAL JOY STARTED.....

                


                


                       COME ON EVERYONE.....

                 


                     NO ESCAPISM  HERE.....

                  


                      LABO LABO LABO LABO......

                  


                      FINALLY HOLIGE OOOTAAAA....

         

Monday, March 7, 2011

ಕಾಮಣ್ಣನು, ವಾಮಣ್ಣನು ಮತ್ತು ಬೆಕ್ಕಿನ ಶೃಂಗಾರವು...


ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ನಾನು ಬೆಳೆದ ಊರು, ಅಲ್ಲಿ ಕಳೆದ ಬಾಲ್ಯ ತುಂಬಾ ನೆನಪಾಗ್ತಿದೆ.. ಹುಟ್ಟಿದ್ದು ಬೆಳಗಾವಿ ಜಿಲ್ಲೆಯ ಹಿರೇಬಾಗೇವಾಡಿಯಲ್ಲಿ. ಬೆಳೆದಿದ್ದು, ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗಿದ್ದು ದೊಡ್ಡವಾಡದಲ್ಲಿ(ಅಪ್ಪಾಜಿ-ಅಮ್ಮನ ನೌಕರಿ ಅಲ್ಲೇ ಇತ್ತು) ನಾನು ಅಲ್ಲಿ ಓದಿದ್ದು 2ನೇ ಕ್ಲಾಸ್ ವರೆಗೂ ಮಾತ್ರ. ನಮ್ಮ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲೂ ಕಾನ್ವೆಂಟ್ ಇತ್ತು...! L.K.G and U.K.G ಓದಿದ್ದು ಕಾನ್ವೆಂಟಿನಲ್ಲಿ 1st std. ಬರೋವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಅದೂ ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡು ಹೋಯಿತು. 1ನೇ ಕ್ಲಾಸ್ ಗೆ ಅಮ್ಮನ ಶಾಲೆಗೆ ಸೇರಿಸಿದ್ರು, ಹಾಗೆ ನೋಡಿದ್ರೆ ನಾವು ಮೂರೂ ಜನ ಮಕ್ಕಳು ಮೂರ್ನಾಲ್ಕು ತಿಂಗಳಿದ್ದಾಗಿನಿಂದಲೇ ಅಮ್ಮನ ಜೊತೆ ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಆಗಲೇ 7ನೇ ತರಗತಿ ಪಾಠ ಕೇಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೆವು.

ಆಗೆಲ್ಲಾ ಅಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ರಾಗವಾಗಿ ಹೇಳಿಕೊಡುತ್ತಿದ್ದ "ಚಕೋರಂಗೆ ಚಂದ್ರಮನ ಬೆಳಗಿನ ಚಿಂತೆ" ವಚನ ಇನ್ನೂ ನೆನಪಾಗತ್ತೆ. ಒಮ್ಮೆ ಈ ವಚನವನ್ನು ಹೇಳಿಕೊಡುವ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅಣ್ಣ, ದೊಡ್ಡದಾದ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ 'ಪ್ರಮೋದಂಗೆ ಅಮ್ಮಿಯ ಚಿಂತೆ... " ಅಂತ ರಾಗವಾಗಿ ಹಾಡತೊಡಗಿದ್ದದನಂತೆ! ಏಕೆಂದರೆ ಅಮ್ಮ ಪಾಠ ಹೇಳುವ ಗುಂಗಿನಲ್ಲಿ ಅವನ ಹಸಿವನ್ನು ಗಮನಿಸಿಯೇ ಇರಲಿಲ್ಲವಂತೆ. ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ ನನ್ನ ಮತ್ತು ಅಕ್ಕನಿಗಿಂತ ಅವನೇ ಹೆಚ್ಚು ವರ್ಷ ಎದೆಹಾಲು ಕುಡಿದಿದ್ದಂತೆ. ಈಗಲೂ ಆಗಾಗ ಅಮ್ಮ ಅವನ ಹಸಿವಿನ ಹಾಡನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ತಿರ್ತಾರೆ... ಮತ್ತೆ... ಅವನು ಹೀಗೆ ಹಾಡಿದಾಗ ಕೇವಲ ಎರಡೂವರೆ ವರ್ಷದವನಾಗಿದ್ದನಂತೆ! ಆಹಾ ಕಲಾಕಾರಾ!!!


ದೊಡ್ಡವಾಡದಲ್ಲಿ ನಾವಿದ್ದ ಮನೆ ಕಟ್ಟಿಗೆ ಹಾಗೂ ಮಣ್ಣಿನಿಂದ ಕಟ್ಟಿದ್ದಾಗಿತ್ತು. ದೊಡ್ಡ ಅಡುಗೆ ಮನೆ, ರೂಮಿನಂತ ಒಂದು ಪಾರ್ಟಿಶನ್ ಹಾಗೂ ಹಾಲ್. ಮನೆ ಹಿಂದೆ ಹಿತ್ತಲು, ಮುಂದೆ ದೊಡ್ಡ ವರಾಂಡ. ಹಿತ್ತಲಲ್ಲಿ ಬಾಳೆ, ಕನಕಾಂಬರ, ಗೊರಟಿಗೆ ಗಿಡಗಳು, ವರಾಂಡದಲ್ಲಿ ಸೀತಾಫಲ ಹಾಗೂ ಅಗಲವಾದ ದುಂಡು ಮಲ್ಲಿಗೆ ಬಳ್ಳಿ... ಆಗಾಗ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಸಣ್ಣ-ಪುಟ್ಟ ತರಕಾರಿ, ಸೊಪ್ಪು ಇತ್ಯಾದಿ...  ದೀಕ್ಷಿತರ ಮನೆಯ ನಾಯಿಯಾಗಿದ್ದರೂ ನಮ್ಮಲ್ಲೇ ಬಂದಿರುತ್ತಿದ್ದ ಹುಲಿಯಂಥ ನಾಯಿ ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ಬೆಕ್ಕಿನ ಮರಿಗಳು...... ಸುಂದರವಾಗಿತ್ತು ಆ ಹಳ್ಳಿ ಲೈಫ್..!! ಆ ಹಳ್ಳಿ ಬಿಟ್ಟು ಬಂದು ಸುಮಾರು 15ವರ್ಷಗಳಾಗಿವೆ. ಅಮ್ಮ ಈಗಲೂ ಆ ಕನಕಾಂಬರ, ದುಂಡು ಮಲ್ಲಿಗೆಯನ್ನ ಮಿಸ್ ಮಾಡ್ಕೋಳ್ತಾರೆ...!!

ಆ ನಮ್ಮ ಮನೇಲಿ ನಾವು ಹುಟ್ಟೋಕು ಮುಂಚೆಯಿಂದನೂ ಒಂದು ಬೆಕ್ಕು ಇತ್ತು. ಚಿಕ್ಕವರಿದ್ದಾಗ ನಮಗೆ, ಅದರ ಮರಿಗಳೇ ಆಟದ ಸಾಮಾನು..! ಮರಿಗಳಿಗೆ ಹಾಲು ಕುಡಿಸಲು ಚಿಕ್ಕ ಸ್ಪೂನ್,ಲೋಟ ಹಾಗೂ ಮೆದುವಾದ ಟವೆಲ್ ಎಲ್ಲ ಇತ್ತು. ನಮ್ಮ ದುರಾದೃಷ್ಟಕ್ಕೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಇಲ್ಲದಿರುವಾಗ ಬೇರೆ ಬೆಕ್ಕುಗಳಿಗೆ ಆ ಪುಟ್ಟ ಕಂದಮ್ಮಗಳು ಬಲಿಯಾಗುತಿದ್ದವು. ಹಾಗೆಲ್ಲಾ ಆದಾಗ ನಾನು ಅಕ್ಕಾ, ಅಣ್ಣಾ ಮತ್ತು ಅಕ್ಕ ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯ ಫ್ರೆಂಡ್ಸ್ ಸೇರಿ ಮರಿಯನ್ನು ನಮ್ಮ ವರಾಂಡದಲ್ಲೇ ಮಣ್ಣು ಮಾಡಿ, ಸಮಾಧಿಗೆ ಹೂವಿನ ಅಲಂಕಾರ ಮಾಡಿ ಕಣ್ಣೀರು ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಹೀಗೆ ಮಣ್ಣು ಮಾಡಿ ಹೂವು ಏರಿಸಲು ಐಡಿಯಾ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದು ನಮ್ಮಣ್ಣ ಪ್ರಮೋದ. ಟಿವಿಯಲ್ಲಿ 'ಮುತ್ತಿನ ಹಾರ' ನೋಡಿದ್ದರ ಪ್ರಭಾವವಿರಬೇಕು. ಸಣ್ಣ ಸಣ್ಣ ಕಡ್ಡಿಗಳಿಗೆ ಗೊರಟಿಗೆ ಹೂವುಗಳನ್ನು ಸಿಕ್ಕಿಸಿ ಮರಿಯನ್ನು ಹೂತ ಮಣ್ಣಿನ ಮೇಲೆ ಸಿಕ್ಕಿಸುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಆಗೆಲ್ಲಾ ತಾಯಿ ಬೆಕ್ಕು ಅದನ್ನು ಗೆಬರಲು ಹವಣಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಅದರ ಸಂಕಟ ನೋಡಿದ ನಮಗೆ ಏನು ಮಾಡಬೇಕೋ ತೋಚುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.

ಈ ಎಲ್ಲ ದಿನ-ದಿನಚರಿಗಳ ಮಧ್ಯೆ 'ಸಂಡೇ' ಗಾಗಿ ನಾವು ತುಂಬಾ ಕಾಯ್ತಾ ಇದ್ವಿ. ಯಾಕೆಂದ್ರೆ ಅಮ್ಮ ಅವತ್ತು ಸ್ಪೆಶಿಯಲ್ ತಿಂಡಿ ಮಾಡ್ತಿದ್ರು ಅದನ್ನು ಬಾಳೆ ಎಲೆಯಲ್ಲಿ ತಿನ್ನೋದಂತೂ ಇನ್ನೂ ರುಚಿಯಾಗಿರ್ತಿತ್ತು. ಇದೆಲ್ಲ ಆದ ಮೇಲೆ ಅವತ್ತು ಮನೆ ಕಟ್ಟೋ ಪ್ರೊಗ್ರಾಮ್ ಕೂಡ..! ನಮ್ಮಣ್ಣನೇ ಇಂಜಿನೀಯರ್..! ನಾನು, ನನ್ನ ಹಾಗೂ ಅಣ್ಣನ ಫ್ರೆಂಡ್ಸ್ ಎಲ್ಲಾ ಸೇರಿ ದಂಟು, ಬಾಳೆ ಎಲೆ, ಬಿದಿರು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತಂದು ಮನೆ ಕಟ್ತಾ ಇದ್ವಿ. ಸೊಪ್ಪು, ಕಲ್ಲು-ಮಣ್ಣು, ನೀರು ಮಿಶ್ರಿತ ತಿಂಡಿ-ಚಹ. ಆಗೆಲ್ಲಾ ಅಕ್ಕ ನನಗೆ ಟವೆಲ್ನಿಂದ ಸೀರೆ ಉಡಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ದೊಡ್ಡಮ್ಮ ಕೊಡಿಸಿದ ಕೆಂಪಗಿನ ಲಿಪ್ಸ್ಟಿಕ್ಅನ್ನು ಹಚ್ಚುತ್ತಿದ್ದಳು. ಕಾಡಿಗೆ, ಪೌಡರ್ ಹಚ್ಚಿಸಿಕೊಂಡು, ಗಲ್ಲದಾಟುವ ಹಾಗೆ ಹೂವು ಮುಡಿಸಿಕೊಂಡು ಸೆರಗು ಸರಿ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ ಓಡಾಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ನಂತರ  ಎಲ್ಲ ಸೇರಿ   'ಕೂ' ಗಾಡಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಆ ಮೂಲೆಯಿಂದ ಈ ಮೂಲೆವರೆಗೂ ಟ್ರಿಪ್ ಮಾಡಿ ಮಸ್ತ್ ಮಜಾ ಮಾಡ್ತಾ ಇದ್ವಿ.. :)

ಆಗಾಗ ಊರಾಚೆಯ ದೊಡ್ಡ ಕೆರೆಯ ಹತ್ತಿರ ಅಣ್ಣನ ಜೊತೆಗೆ ಗಾಳಿ ಪಟ ಬಿಡಲೂ ನಾನು ನನ್ನ ಫ್ರೆಂಡ್ಸ್ ವಾನರ ಸೈನ್ಯದಂತೆ ಹೋಗ್ತಾ ಇದ್ವಿ. ಬರುವಾಗ ಕೆರೆ ದಂಡೆಯಲ್ಲಿಯ ಮೃದುವಾದ ಮಣ್ಣನ್ನು ತಂದು ಅದರಲ್ಲಿ ಆಟಿಗೆ ಸಾಮಾನು, ಗಣೇಶ ಹೀಗೆ ಏನೇನೋ ಮಾಡ್ತಾ ಇದ್ವಿ. ಇನ್ನು ಬೆಳದಿಂಗಳು ಹಬ್ಬ ಬಂದ್ರೆ ಸಿಕ್ಕಾಪಟ್ಟೆ ಖುಷಿ... ಯಾಕೆಂದ್ರೆ ನನಗೆ ಆ ಮಾಳಿಗೆ ಮೇಲೆ ಚಾಪೆ ಹಾಸಿಕೊಂಡು ಊಟ ಮಾಡೋದು ಅಂದ್ರೆ ತುಂಬಾ ಇಷ್ಟ ಆಗ್ತಿತ್ತು... ನಮ್ಮನೆಯ ಮಾಳಿಗೆ ಹತ್ತೋದು ಸ್ವಲ್ಪ ಕಷ್ಟವಾಗಿತ್ತು... ಒಂದ್ಸಲ ಹಿಂದಿನ ಮನೆಯ ಉದಯ ಅಣ್ಣ ನನ್ನನ್ನು ಮಾಳಿಗೆ ಹತ್ತಿಸೊವಾಗ ಆರಡಿಯಷ್ಟು ಎತ್ತರದಿಂದ ಬೀಳಿಸಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದು ಈಗಲೂ ನನ್ನ ಕಾಲಿನ ಗಾಯದ ಕಲೆ ಉದಯ ಅಣ್ಣನನ್ನು ಬೈಯುತ್ತಾ ನೆನಪು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಹಾಗೆ ಇದೆ.

ಆಗ ಎಲ್ಲವೂ ಆಟವೇ ನಮಗೆ. ಹಬ್ಬಗಳಲ್ಲಿ ಹೋಳಿ ಹಬ್ಬ ಬಂದ್ರೆ ಮುಗೀತು. ಫ್ರೆಂಡ್ಸ್ ಸೀಮಾ ಮತ್ತು ನೇತ್ರ ಜೊತೆ ಸೇರಿ  ಹೋಳಿ ಹಬ್ಬಕ್ಕೆ ಎರಡು ದಿನ ಮುಂಚೆಯಿಂದಲೇ ತಯಾರಿ ಶುರು. ಹಬ್ಬದ ದಿನ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಬೇಗ ಎದ್ದು ಅಣ್ಣನ ಹಳೆಯ ಅಂಗಿ-ಚಡ್ಡಿ ಹಾಕ್ಕೊಂಡು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಪಿಚಕಾರಿ ಹಿಡ್ಕೊಂಡು ಹೋ... ಅಂತ ಹುಡುಗರ ಹಿಂದೆ ಹೋದ್ರೆ... ಕಾಮಣ್ಣನ ಸುಟ್ಟು, ಆ ಕೆಂಡದಲ್ಲಿ ಎಳೆ ಗೋಧಿ, ಕಡಲೆ ಸುಟ್ಟು ತಿಂದ್ಬಿಟ್ಟೇ ಮನೇಗೆ ಬರೋದು... ಅಮ್ಮ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಉಜ್ಜಿ ಎಣ್ಣೆ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿಸ್ತಾ ಇದ್ರು. ಅಮ್ಮ ಆಗಲೇ ಹೋಳಿಗೆ, ಕಟ್ಟಿನ ಸಾರು, ಸಂಡಿಗೆ, ಹಪ್ಪಳ, ಬಜ್ಜಿ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಮಾಡಿ ಪೂಜೆಗೆ ರೆಡಿ ಮಾಡಿ ಇಟ್ಟಿರ್ತಿದ್ರು. ಒಂದು ಸಲ ಹೋಳಿ ಹಬ್ಬದ ದಿನ ನೇತ್ರ ಹೋ.... ಅಂತ ಕೂಗಿಕೊಂಡು, 'ಎಲ್ಲರೂ ಜಲ್ದಿ ಜಲ್ದಿ ಬರ್ರಿ... ವಾಮಣ್ಣನ ಸುಡಾತಾರು" ಅಂತ ಹೇಳಿ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಗಾಬರಿ ಉಂಟು ಮಾಡಿದ್ದಳು...!! ಪಾಪ.. ಕಾಮಣ್ಣ ಅನ್ನೋ ಬದಲು ವಾಮಣ್ಣ ಅಂದುಬಿಟ್ಟಿದ್ದಳು!. ಆದರೆ ವಾಮಣ್ಣ ಅನ್ನೋವ್ರು ಅವರ ಎದುರು ಮನೆಯಲ್ಲಿ ವಾಸವಾಗಿದ್ದರೂ ಪುಣ್ಯ ಅವರಿಗೆ ಅದು ಕೇಳಿರಲಿಲ್ಲ! ಹೋಳಿ ಹಬ್ಬ ಬಂದಾಗಲೆಲ್ಲ ಈ ಇನ್ಸಿಡೆಂಟ್ ನೆನಪಾಗತ್ತೆ.. :)

ಹೂಂ..... ಸ್ವಲ್ಪ ದಿನ ಕಳೆದರೆ ಮತ್ತೆ ಹೋಳಿ ಹುಣ್ಣಿಮೆ ಬರತ್ತೆ. ಆದರೆ ಅಪ್ಪಾಜಿ ಅಮ್ಮ ಧಾರವಾಡದಲ್ಲಿ. ನನ್ನ ಫ್ರೆಂಡ್ಸ್ ಎಲ್ಲಾ ಒಂದೊಂದು ಕಡೆ. ಅಕ್ಕ ಎಂದಿನಂತೆ ಆಫೀಸ್ ಎಂದು ಓಡ್ತಾಳೆ. ಅಣ್ಣ ಫ್ರೆಂಡ್ಸ್ ಜೊತೆ ಹೋಗ್ತಾನೋ ಏನೋ...

ಹೇಳೋದ್ ಮರೆತಿದ್ದೆ: 


ಅಕ್ಕ ನನಗೆ ಸಿಂಗಾರ ಮಾಡಿದ ಹಾಗೆ ಬೆಕ್ಕಿನ ಮರಿಗಳಿಗೂ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಡಿಗೆ, ಉಗುರುಗಳಿಗೆ ಬಣ್ಣ, ಹಣೆಗೆ ಬೊಟ್ಟು ಇಡ್ತಿದ್ಲು. ಆದರೆ ಇದೆಲ್ಲ ಆಟ ಸುಮಾರು ಆರು ಗಂಟೆಯ ತನಕ ಮಾತ್ರ. ಏಕೆಂದರೆ ಅಪ್ಪಾಜಿ ಪ್ರಕಾರ ಹೀಗೆಲ್ಲ ಮಾಡೋದು ಟೈಂವೇಸ್ಟ್. ಅದಕ್ಕೆ ಅಕ್ಕ ಒಂದು ಉಪಾಯ ಮಾಡ್ತಿದ್ಲು. ಕೊಬ್ಬರಿ ಎಣ್ಣೆಯ ಬಟ್ಟಲು ತರಲು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ನಾನು ಓಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ಮರಿಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ಎಣ್ಣೆಯಿಂದ ಕಣ್ಣು ವರೆಸಿ ಕಾಡಿಗೆಯನ್ನು ಅಳಿಸ್ತಿದ್ವಿ. ಪಾಪ ಅವುಗಳ ಒದ್ದಾಟ, ಪುಟ್ಟ ಪುಟ್ಟ ಕೈಗಳಿಂದ ಕಣ್ಣು ಒರೆಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಗೋಳು, ಕೆಂಪು ಮಾಡಿಕೊಂಡ ಕಣ್ಣುಗಳು... ಅಯ್ಯೋ ಅನ್ನಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಅಪ್ಪಾಜಿ ಬರ್ತಿದಾರೆ ಎಂದು ಗೊತ್ತಾದ ತಕ್ಷಣ ಮರಿಗಳನ್ನು ತೊಡೆಗಳಿಂದ ಇಳಿಸ್ತಾ ಇದ್ವಿ  ಆದರೆ ಆ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಪುಸ್ತಕಗಳು ಏರ್ತಿದ್ವು ಅಂತ ಹೇಳಬೇಕಿಲ್ಲ ತಾನೆ?

Wednesday, February 23, 2011

ಆಲಾಪ್‌ ಗೆ ದನಿಗೂಡಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಅವಳು ಹೋದಳೆಲ್ಲಿ?

      ಅಪ್ಪಾಜಿ-ಅಮ್ಮ ಇರೋದು ಧಾರವಾಡದಲ್ಲಿ. ಅಣ್ಣ, ನಾನು ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಮನೆ ಮಾಡ್ಕೊಂದೀವಿ. ಅಕ್ಕ-ಭಾವನ ಮನೆ ನಮ್ಮನೆ ಮುಂದಿನ ರೋಡ್ ನಲ್ಲಿ. ಅಮ್ಮ ದಿನಾ ಸಂಜೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿ ಎಲ್ಲರ ಆರೋಗ್ಯ-ಕಷ್ಟ-ಸುಖದ ಬಗ್ಗೆ ವಿಚಾರಿಸ್ತಾರೆ. ಹೀಗೆ ಮಾತಾಡ್ತಾ ಮಾತಾಡ್ತಾ 'ಅಮ್ಮ ಪೀಲೂ ಏನ್ಮಾಡ್ತಿದೆ, ಹೇಗಿದೆ ಅಂತ ಸಹಜವಾಗಿ ನಮ್ಮ ಬಾಯಲ್ಲಿ ಬಂದೇ ಬಿಡುತ್ತದೆ. ''ಅಯ್ಯೋ ಪೀಲೂ ಪೀಲೂ ಅನ್ನೂ.. ಆತು, ಹೋತ ನೊಡ್ವಾ ನಮ್ಮನ್ ಬಿಟ್.. ಆದ್ರೂ ಹಂಗ ಅನ್ಸೂದೇ ಇಲ್ಲ ನೊಡು. ಇಲ್ಲೇ ಹೊರಗ ಆಡಾಕ ಹೋಗೇತಿ ಈಗ ಬರ್ತೇತೆನೋ ಅಂತ ಅನಸ್ತೇತಿ, ಏನ್ಮಾಡೂದು ಹಂ..." ಅಮ್ಮ ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಡ್ತಾ ಇಬ್ಬರ ಕಣ್ಣು ಹನಿಗೂಡಿರ್ತಾವೆ.
     'ಪೀಲೂ' ನಮ್ಮ ಪ್ರೀತಿಯ ಮುದ್ದಾದ ನಾಯಿ, ನಮ್ಮ ಮನೆಯ ಮಗಳು. ಬೆಕ್ಕು,ನಾಯಿ,ಪ್ರಾಣಿ-ಪಕ್ಷಿಗಳೆಂದ್ರೆ ನಮಗೆಲ್ಲ ತುಂಬಾ ಇಷ್ಟ. ಸ್ವಂತ ಮನೆಗೆ ಬಂದ್ಮೇಲೆ ನಾವು ದಿನಾ, ಬೆಕ್ಕು -ನಾಯಿ ಮರಿ ತರೋಣ ಅಪ್ಪಾಜಿ... ಅಂತಾ ಒಂದೇ ಸಮನೆ ಪೀಡಿಸ್ತಾ ಇದ್ವಿ.. ಅಪ್ಪಾಜಿ ತಮ್ಮ ಕೆಲಸದ ಬಿಜಿಯಲ್ಲಿ ಹುಂ ಹುಂ ಅಂತ ವಿಚಾರವನ್ನು ಪೋಸ್ಟ್ ಪೋನ್ ಮಾಡ್ತಾನೇ ಇರ್ತಿದ್ರು.
       ಒಂದಿನ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಅಮ್ಮ ಬಾಗಿಲಿಗೆ ರಂಗೋಲಿ ಹಾಕೋವಾಗ ಒಂದು ಮುದ್ದಾದ ನಾಯಿ ಮರಿ ಅಮ್ಮನ ಸೀರೆ ಸೆರಗನ್ನು ಎಳೀತಿತ್ತಂತೆ. ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಅದ್ನ ನೋಡಿ ಏನೋ ಒಂಥರ ಖುಷಿಯಾಗಿ ತಲೆ ಸವರ್ತಾ ಎತ್ಕೊಂಡು  ' ಶ್ರೀ, ಪಮ್ಮು, ಲಿಲ್ಲಿ... ನೋಡ್ರಿಲ್ಲೇ ಯಾರ್ ಬಂದಾರು ಅಂತ ಅಮ್ಮ ಒಳಗಡೆ ಬಂದ್ರು. ಅದರ ಕುಂಯ್.. ಕುಂಯ್.. ಶಬ್ದ ಕೇಳಿದ್ದೇ ತಡ ಕುಂಭಕರ್ಣನಂತಿದ್ದ ನನ್ನ ಅಣ್ಣ ಅವತ್ತು 6ಗಂಟೆಗೇನೇ ಎದ್ದುಬಿಟ್ಟಿದ್ದ...! ನಾನು ಅಕ್ಕ ಸಿಕ್ಕಾಪಟ್ಟೆ ಖುಷಿಯಾಗಿ ಅದರ ಸ್ನಾನದ ತಯಾರಿ ಶುರು ಮಾಡೇ ಬಿಟ್ಟಿದ್ವಿ... ಹಸಿದುಕೊಂಡಿರೋ ಕಂದಮ್ಮನಿಗೆ ಅಮ್ಮ ಬ್ರೆಡ್ ತಿನ್ಸಿದ್ರು.
    ಡಿ.ಲಿಟ್ ರಿಸರ್ಚ್ ವರ್ಕ್ ನಲ್ಲಿ ಬಿಜಿಯಾಗಿದ್ದ ಅಪ್ಪಾಜಿ ರೂಮಿನಿಂದ ಎದ್ದು ಬಂದು,'ಏನ್ಮಾಡಾತೀರಿ ಎಲ್ಲಾರೂ.... ಏನ್ ಗದ್ಲ್ ಇದು...' ' ಅಪ್ಜೀ... ನೊಡ್ರಿಲ್ಲೇ.. ಎಷ್ಟ್ ಕ್ಯೂಟ್ ಕ್ಯೂಟ್ ಐತ್ರಿ ನಾಯಿ ಮರಿ, ಇದು ಇಲ್ಲೇ ಇರ್ತೆತ್ರಿ ' ಅಂತ ನಾವು ಕುಣೀತಾ ಇದ್ವಿ... ಆದ್ರೆ ಅಪ್ಪಾಜಿ ಬೇಡ ಇದು ಸಾದಾ ನಾಯಿ.. ಯಾರೂ ಹೆದ್ರಂಗಿಲ್ಲ ನಾನು ಒಂದ್ ಮುಧೋಳ ನಾಯಿ ತರ್ತೇನಿ ಅಂದ್ಬಿಟ್ರು... :(. ಅದಕ್ಕೆ ನನ್ನ ತರಲೆ ಅಣ್ಣ, ' ಇಲ್ರಿ ಅಪ್ಜೀ.. ಇದು ಭಾಳ್ ಶಾಣ್ಯಾ ಐತ್ರಿ... ನೋಡ್ರಿ ಈಗ ಮಮ್ಮಿ ಶೇಕ್ ಹ್ಯಾಂಡ್ ಮಾಡಾಕ್ ಕಲ್ಸೀದ್ರು, ಅದಕ್ಕೆಲ್ಲಾ ಗೊತ್ತಾಗ್ತೇತಿ ನೋಡ್ರಿ... ನಾ ಅದಕ್ಕ ಎಲ್ಲಾ ಕಲಸ್ತೇನ್ರಿ, ಕಂಪೌಂಡ್ ಹತ್ತಾಕೂ ಕಲಸ್ತೇನ್ರಿ ಅಂತ ಇನ್ನೂ ಎನೇನೋ ಹೇಳ್ತಾ ಹೇಳ್ತಾ ಸಿಕ್ಕಾಪಟ್ಟೆ ಎಗ್ಸೈಟ್ ಆಗ್ಬಿಟ್ಟಿದ್ದ...! ಅಮ್ಮ ಕೂಡ ನಮಗೆ ಸಪೋರ್ಟ್ ಮಾಡ್ತಾ ' ಇರ್ಲಿ ಬಿಡ್ರಿ.. ಏನೋ ಮಕ್ಳು ಖುಷಿ ಆಗ್ಯಾವು.. ಮತ್ತ... ಇದು ನೋಡಾಕು ಛಂದ್ ಐತಿ ಶಾಣ್ಯಾನೂ ಐತಿ' ಅಂದಿದ್ಕೆ ಅಪ್ಪಾಜಿ ' ಹುಂ ಆತ್ ಆತು ನಾಳೆ ಹೋಗಿ ಅದಕ್ಕೊಂದು ವ್ಯಾಕ್ಸಿನೇಶನ್ ಹಾಕಿಸ್ಕೊಂಡು ಬರ್ತೇನಿ' ಅಂತ ಅಪ್ಪಾಜಿ ಗ್ರೀನ್ ಸಿಗ್ನಲ್ ಕೊಟ್ಬಿಟ್ರು.. :)
             
       ಅಕ್ಕ ತನಗಿಷ್ಟವಾದ ರಾಗದ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಮರಿಗೆ 'ಪೀಲೂ' ಅಂತ ನಾಮಕರಣ ಮಾಡಿದ್ಲು. (ಜೊತೆಗೆ ಅದಕ್ಕೆ ಸುಂದರಿ ಅಂತಾನೂ ಹೆಸರಿಟ್ಟಿದ್ವಿ) ನಮ್ಮ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಬೆಕ್ಕುಗಳ ಜೊತೆಗೆನೇ ಹುಟ್ಟಿ, ಬೆಳೆದು, ಆಟ ಆಡಿದ ನಮಗೆ ಪೀಲೂನ ಸಾಕೋದು,ಬೆಳೆಸೋದು,ಮೆಂಟೇನ್ ಮಾಡೋದು ಕಷ್ಟ ಅನಿಸ್ಲಿಲ್ಲ. ಪೀಲೂ ಬರುವ ಮುಂಚೆ ಹೊಸಮನೆಗೆ ಬಂದ್ಮೇಲೆ ಬೇರೆ ನಾಯಿಗಳ ಕಾಟದಿಂದ ನಾವು ಎರಡು ಮುದ್ದಾದ ಬೆಕ್ಕಿನ ಮರಿಗಳನ್ನ ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದ್ವಿ :(.. ಹಾಗಾಗಿ ಪೀಲೂಗೆ ಸಿಕ್ಕಾಪಟ್ಟೆ ಪ್ರೊಟೆಕ್ಷನ್... (ಅಮ್ಮನೂ ಟೀಚರ್‌ ಆದ್ದರಿಂದ ಬೆಳಿಗ್ಗೆಯಿಂದ ಸಂಜೆ ತನಕ ಮನೇಲಿ ಯಾರು ಇರ್ತಿರ್ಲಿಲ್ಲ). ಒಂದು ತಿಂಗಳಾಯ್ತು ನೋಡಿ... ರಿಂಗ್ ಮಾಸ್ಟರ್ ನನ್ನ ಅಣ್ಣ ನಮ್ಮ ಪೀಲೂನ ಫುಲ್ ರೆಡಿ ಮಾಡ್ಬಿಟ್ಟಿದ್ದ...! ಆದ್ರೆ ಆರು ತಿಂಗಳಾದ್ರೂ ಪಿಲೂನ ಎತ್ತರ 1.5 ಅಡಿ ಮಾತ್ರ...! ನಂತರ ಡಾಕ್ಟರ್ ಗೆ ವಿಚಾರಿಸಿದ ಮೇಲೆ ಗೊತ್ತಾಯ್ತು ಅದು 'ಮುಧೋಳ ಹಾಗೂ ಪಮೇರಿಯನ್ ಕ್ರಾಸ್ ಬ್ರೀಡ್' ಹಾಗಾಗಿ ಅದರ ಹೈಟ್ ಅಷ್ಟೇ ಅಂತಾ.... ಆದರೂ ಅಣ್ಣ ಆರಡಿ ಕಂಪೌಂಡ್ ಜಿಗಿಯುವುದನ್ನು ಕಲಿಸೋದ್ರಲ್ಲಿ ಸಫಲನಾಗಿದ್ದ... :)
      
       ಪೀಲೂ ತುಂಬಾ ತುಂಬಾ ಜಾಣೆ ಹಾಗೂ ಸೆನ್ಸಿಟಿವ್ ಜೊತೆಗೆ ಮಕ್ಕಳ ಹಾಗೆ ಹಟ ಕೂಡ. ಅಪ್ಪಾಜಿ-ಅಮ್ಮ ಸ್ಕೂಲ್ ಗೆ ಹೋಗುವ ಮುಂಚೆ ದಿನಾಲೂ ಗಾಡಿ ಮೇಲೆ ಒಂದು ರೌಂಡ್ ಹಾಕಿಸ್ಲೇಬೇಕಿತ್ತು... ಮತ್ತೆ ಅಮ್ಮನ ಪಕ್ಕಕ್ಕೆ ಮಲಗೋದಕ್ಕಂತೂ ಸಿಕ್ಕಾಪಟ್ಟೆ ಜಗಳ... ಅಮ್ಮನ ಒಂದು ಬದಿಗೆ ನಾ ಮಲಗಿದ್ರೆ, ತಾನೂ ಅಮ್ಮನ ಇನ್ನೊಂದು ಬದಿಗೆ ಅವರ ಕೈಮೇಲೆ ತಲೆ ಇಟ್ಟು ಮಲಗಬೇಕು... ಅಕಸ್ಮಾತ್ ಅಕ್ಕ ನಾನೂ ಇಬ್ಬರೂ ಅಮ್ಮನೊಟ್ಟಿಗೆ ಮಲಗಿದ್ರೆ... ಶುರು ಆಯ್ತು ಜಗಳ... ಹೇಗಾದ್ರೂ ಸಂದಿಯಲ್ಲಿ ಜಾಗ ಮಾಡ್ಕೊಂಡು ಮಲಗ್ತಿದ್ಲು...! ಅಷ್ಟೊಂದು ಜಲಸಿ...! 
   ದಿನಾಲು ಅಮ್ಮ ಅಥವಾ ಅಪ್ಪಾಜಿ 'ಪೀಲೂ ಅಕ್ಕನ ಎಬ್ಬಿಸಿಕೊಂಡು ಬಾ ಅಪ್ಪಿ' ಹೇಳ್ತಿದ್ರೆ ಸಾಕು... ನನ್ನ ಅಂಡರ್ ಗ್ರೌಂಡ್ ರೂಮಿನ ಆರು ಸ್ಟೆಪ್ಸ್ ನ್ನು ಪುಟು ಪುಟು ಅಂತ ಇಳಿದು ನನ್ನ ಕೈಯನ್ನು ತನ್ನ ಕೈಯಿಂದ ಎಳೆದು ಅಥವಾ ತನ್ನ ಮುಖವನ್ನು ನನ್ನ ಕಾಲಿಗೆ ಸವರಿ ಎಬ್ಬಿಸ್ತಿದ್ಲು. ಆದ್ರೆ ನಾನು ಓದ್ತಿದ್ರೆ ಒಂಚೂರು ಡಿಸ್ಟರ್ಬ್ ಮಾಡ್ತಿರ್ಲಿಲ್ಲ...ನೋಡಿ ಹಾಗೆ ಹೋಗಿ ಬಿಡ್ತಾ ಇದ್ಲು...! ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಯಾರಿಗಾದ್ರೂ ಹುಷಾರಿಲ್ಲ ಅಂದ್ರೆ ತುಂಬ ಅಪ್ಸೆಟ್ ಆಗಿ ಅವರನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಬರ್ತಾನೇ ಇರ್ಲಿಲ್ಲ... ಅದ್ರಲ್ಲೂ ಅಪ್ಪಾಜಿ-ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಹುಷಾರಿಲ್ಲ ಅಂದ್ರೆ ಅವಳ ಕಣ್ಣಲ್ಲೂ ನೀರು....! ಎಲ್ಲ ಮಾತು- ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಅವಳಿಗೆ ಅರ್ಥ ಆಗ್ತಿತ್ತು...!

       ಅಕ್ಕ ಸಂಗೀತ ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡೋವಾಗ್ಲೆಲ್ಲ ಪೀಲೂ ನಮ್ಮ ಜೊತೆಗೆ ಕೂತ್ಕೊಳ್ತಾ ಇತ್ತು. ಹೀಗೆ ಒಂದಿನ ಅಕ್ಕ ಚೀಜ್ ಹಾಡೊವಾಗ ಆಲಾಪ ಮಾಡ್ತಿದ್ಲು... ಪೀಲೂ ಅದೆಷ್ಟು ಇನ್ವಾಲ್ವ ಆಗಿತ್ತಂದ್ರೆ ಅವಳ ಆಲಾಪ ಕೇಳಿ ತಾನೂ ಅವಳ ಜೊತೆಗೆ ಓ.... ಅಂತ ದನಿಗೂಡ್ಸೋದಕ್ಕೆ ಶುರು ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟಿತ್ತು...!!! ನಮಗೆಲ್ಲ ಆಶ್ಚರ್ಯ...!!! ಸಂಗೀತ ಅಭ್ಯಾಸಕ್ಕೆಂದು ಮಕ್ಕಳು ಬರ್ತಿದ್ರು ಅವರ ಗಲಾಟೆಗೆ ಪೀಲೂನ ಗದರಿಕೆ ಸಾಕಾಗ್ತಿತ್ತು...!

       ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಎಲ್ಲ ನಾಯಿಗಳ ಹಾಗೆ ಪೀಲೂ ಕೂಡ ಅಪರಿಚಿತರನ್ನು ಗೇಟ್ ಒಳಗಡೆ ಸೇರಿಸ್ತಿರ್ಲಿಲ್ಲ... ಹಾಗೆನೇ ಯಾರೋ ಕೆಲಸದವ್ರು ನೀಟಾಗಿ ಡ್ರೆಸ್ ಮಾಡ್ಕೊಂಡಿರ್ಲಿಲ್ಲ ಅಂದ್ರೆ ನಾವಾಗೇ ಬಿಡಪ್ಪಿ ಅವ್ರು ನಮ್ಮವರೆ ಅಂದ್ರೂ ಬಿಡ್ತಿರ್ಲಿಲ್ಲ...! ಅಷ್ಟೊಂದು ನಿಟ್ ನೆಸ್...! ಬಟ್ ಅವಳು ಮನೆಗೆ ಬಂದವರಿಗೆಲ್ಲ ಶೇಕ್ ಹ್ಯಾಂಡ್ ಮಾಡೋಕೆ ಹೋಗ್ತಿದ್ಲು ಆದ್ರೆ ಜನ 'ನಾಯಿ' ಅಂತ ಭಯ ಪಡ್ತಿದ್ರು ಅಷ್ಟೇ... ಪೀಲೂ ಎಲ್ಲರ ಜೊತೆಗೂ ಬೇಗ ಫ್ರೆಂಡ್ ಶಿಪ್ ಮಾಡ್ಕೋತಿತ್ತು. ಮನೆಗೆ ಬಂದವರೆಲ್ಲ ಪೀಲೂನ ಗುಣಗಾನ... ಅದನ್ನು ಕೇಳಿಸಿಕೊಂಡು ಅವ್ಳು ಸಿಕ್ಕಾಪಟ್ಟೆ ಖುಷಿಯಿಂದ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಶೇಕ್ ಹ್ಯಾಂಡ್ ಮಾಡಿದ್ದೇ ಮಾಡಿದ್ದು... ಊರಿಂದ ಬಂದೋವ್ರು ವಾಪಸ್ ಹೊಗೋವಾಗ ಅವರ ಹೊಟ್ಟೆ ಮೇಲೆ ತನ್ನ ಮುಂದಿನ ಎರಡೂ ಕೈಗಳನ್ನಿಟ್ಟು ಮುಖ ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡು ಬೇಜಾರ್ ಮಾಡ್ಕೋಳ್ತಾ ಇದ್ಲು... ಮನೇಲಿ ಯಾರಾದ್ರು ಬೈದ್ರೆ ಎಷ್ಟೋ ಸಲ ಊಟ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದೂ ಉಂಟು...!
        ಒಂದಿನ ನಮ್ಮ ದೊಡ್ಡಪ್ಪ ಬಂದಾಗ, 'ಪೀಲೂ ದೊಡ್ಡಪ್ಪಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ ಮಾಡು' ಅಂದಾಗ ತನ್ನ ಎರಡೂ ಮುಂಗೈಯನ್ನು ಚಾಚಿ ಕೂತ್ಕೊಂಡು ಅವರ ಕಾಲಿಗೆ ತಲೆ ತಾಕಿಸಿ ನಮಸ್ಕಾರ ಮಾಡಿದ್ದನ್ನು ಕಂಡು ಅವರೂ ಬೆರಗಾಗಿ ಬಿಟ್ಟಿದ್ರು...!

       ಪೀಲೂ ಬಂದು ಎರಡು ವರ್ಷಕ್ಕೆ ಮೂರು ಮುದ್ದಾದ ಮರಿಗಳನ್ನು ಹಾಕಿತ್ತು. ಆಗ ನಾನು ನವೋದಯದಿಂದ ಅಕ್ಟೋಬರ್‌ ರಜೆಗೆ ಮನೆಗೆ ಬಂದಿದ್ದೆ. ಅಪ್ಪಾಜಿ ಅಕ್ಕನ 'ಮ್ಯುಸಿಕಲ್ ವರ್ಕ್ ಶಾಪ್'ಗೆಂದು ಅಸ್ಸಾಂಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿದ್ರು. ಮರಿ ಹಾಕೋವಾಗ ಪೀಲೂನ ಸಂಕಟ ನೋಡಿ ಅಮ್ಮ ನಾನು ಸಿಕ್ಕಾಪಟ್ಟೆ ಟೆನ್ಸ್ ಆಗಿದ್ವಿ ಬಟ್ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಾದ್ಮೇಲೆ ಸುಧಾರಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದು ನೋಡಿ ನಮಗೂ ಸಮಾಧಾನ ಆಯ್ತು. ಅಕ್ಕನಿಗೆ ಮುದ್ದು ಮರಿಗಳ ವಿಷಯ ತಿಳಿಸೋಣ ಅಂದ್ರೆ ಆಗ ಮೊಬೈಲ್ ಇರ್ಲಿಲ್ಲ... ಬಟ್ ಅವತ್ತೇ ರಾತ್ರಿ ಅಪ್ಪಾಜಿ ಫೋನ್ ಮಾಡಿದ್ರು... ಅಕ್ಕನಿಗಂತೂ ನಾನು ಹೇಳೋದನ್ನ ಕೇಳಿ ಯಾವಾಗ ವಾಪಸ್ ಬರ್ತೀನೋ ಅನ್ನೋ ಕುತೂಹಲ... (ಆದ್ರೆ ಅವರು ಬರೋಕೆ ಇನ್ನೂ 5ದಿನಗಳಾಗ್ತಿತ್ತು). ಅಪ್ಪಾಜಿ ಮರಿಗಳ ಪ್ರೊಟೆಕ್ಶನ್ ಗೆ ಒಂದಿಷ್ಟು ಟಿಪ್ಸ್ ಕೊಟ್ಟಿದ್ರು..
      
       ಸ್ವಲ್ಪ ದಿನಗಳ ನಂತರ ಮರಿಗಳನ್ನು ಬೇರೆಯವರು ಸಾಕೋದಕ್ಕೆ ಅಂತ ತಗೊಂಡೋದ್ರು. ಆದ್ರೆ ಪೀಲೂ ತುಂಬ ಲೋನ್ಲಿನೆಸ್ ಫೀಲ್ ಮಾಡೋಕೆ ಶುರು ಮಾಡ್ತು. ನಮಗೂ ಅದನ್ನು ನೋಡೋಕಾಗದೇ, ನಾನು ಅಕ್ಕ, ಬೆಕ್ಕಿನ ಮರಿ ತರುವ ಪ್ಲ್ಯಾನ್ ಮಾಡಿದ್ವಿ...! ಬೆಕ್ಕು-ನಾಯಿ ಹೊಂದಿಕೊಳ್ಳೋದಿಲ್ಲ ಬೇಡ ಅಂತ ಹೇಳಿದ್ರೂ ಕೆಳದ ನಾವು ಬೆಕ್ಕಿನ ಮರಿಯನ್ನು ತಂದೇ ಬಿಟ್ವಿ...!
  ಇನ್ನೊಂದು ರಾಗದ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಬೆಕ್ಕಿನಮರಿಗೆ 'ಪೂರ್ವಿ' ಅಂತ ನಾಮಕರಣ ಮಾಡಲಾಯ್ತು. ಎರಡು ದಿನ ಇಬ್ಬರೂ ಗುರ್ ಪುರ್ ಅಂತ ಗಲಾಟೆ ಮಾಡಿದ್ರು ಬಟ್ ಪೀಲೂ ಬುದ್ಧಿವಂತೆ, ಸಮಾಧಾನದ ಹುಡುಗಿ. ಹಾಗಾಗಿ ಪೀಲೂಗೆ ಸಮಾಧಾನ ಹೇಳಿ ಪೀಲು ಬಳಿ ಪೂರ್ವಿಯನ್ನೂ ಬಿಡತಿದ್ವಿ. ನಿಜ ಹೇಳ್ಬೇಕಂದ್ರೆ ಪೂರ್ವಿ ಆಗಷ್ಟೇ ಕಣ್ಣು ತೆರೆದು ಇನ್ನೂ ಅಮ್ಮನ ಹಾಲು ಕುಡಿಯುವ 'ಹಸುಗೂಸು'...! ಪೀಲೂಗೂ ಮಕ್ಕಳನ್ನ ಮಿಸ್ ಮಾಡ್ಕೊಂಡ್ ಫೀಲಿಂಗ್, ಪೂರ್ವಿಗೂ ಅಮ್ಮನ ಮಿಸ್ ಮಾಡ್ಕೊಂಡ್ ಫೀಲಿಂಗ್... ಸೋ ಪೂರ್ವಿ ತಾನಾಗೇ ಪೀಲೂವಿನ ಬಳಿ ಹೋಗಿ ಹಾಲು ಕುಡಿಯುವುದನ್ನು ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡಿಕೊಂಡಳು. ಎರಡೇ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಇಬ್ಬರೂ ಹೊಂದಿಕೊಂಡು ಒಂದೇ ಚೇರ್ ನಲ್ಲಿ ರೆಸ್ಟ್ , ಒಂದೇ ಹಾಸಿಗೆಯಲ್ಲಿ ತಾಚಿ, ಒಂದೇ ತಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಊಟ...!!

       ಪೂರ್ವಿಯ ಚೇಷ್ಟೆಗೆ ಪೀಲೂನ ಗದರಿಕೆ, ಗಂಟೆಗಟ್ಟಲೆ ಚೆಲ್ಲಾಟ- ಪೂರ್ವಿ ದೂರದಿಂದ ಓಡಿ ಬಂದು ಪೀಲೂನ ಕತ್ತಿಗೆ ಜೋತು ಬಿಳೋದು, ಬಾಲದ ಜೊತೆಗೆ ಚೇಷ್ಟೆ ಮಾಡೊದು, ಸುಸ್ತಾದ ಮೇಲೆ ಪೀಲೂನ ಮಡಿಲಲ್ಲೇ ತನ್ನ ಪುಟಾಣಿ ಕೈಯನ್ನು ಹಾಕಿ ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಡ್ತಾ ಮಲಗೋದು, ಅಕ್ವೇರಿಯಂನಲ್ಲಿದ್ದ ಮೀನುಗಳ ಓಡಾಟ ನೋಡಿ ಅವರಿಬ್ಬರ ಖುಷಿ, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಟ್ಯಾಂಕ್ ನಿಂದ ಹೊರ ತೆಗೆದ 'ಟೋಟು'(ಆಮೆ) ವನ್ನು ಮುದ್ದಾಡೋದು... ಹೀಗೆ ಅವುಗಳ ಎಂಜಾಯ್ ಮೆಂಟ್, ಖುಷಿ... ಪಿಕ್ಚರ್ ಯಾವತ್ತು ಮಾಸಲ್ಲ...!

       ಪೂರ್ವಿ ಕೂಡ ಪಿಲೂ ಜೊತೆಗೆ ವಾಕಿಂಗ್ ಬರ್ತಿತ್ತು. ಆದ್ರೆ ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರ ಬಂದು ಮನೆಗೆ ವಾಪಸ್ ಆಗಿ ಬಿಡ್ತಿತ್ತು. ಅದು ಮನೆ ತಲುಪುವವರೆಗೂ ಪೀಲೂ ಅಲ್ಲೇ ನಿಂತು ನೋಡ್ತಿತ್ತು. ಒಂದಿನ ಅದ್ಹೇಗೋ ಪೂರ್ವಿ ಬೇರೆ ಬೆಕ್ಕುಗಳ ಜೊತೆಗೆ ಜಗಳ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಬಾಲಕ್ಕೆ ಗಾಯ ಮಾಡ್ಕೊಂಡು ಬಂದಿತ್ತು. ಕೊನೆಗೆ ಅದು ಇನ್ಫೆಕ್ಶನ್ ಆಗಿ ಯಾವ ಔಷಧಿಗೂ ವಾಸಿ ಆಗದೇ ನಮ್ಮನ್ನೆಲ್ಲ ಬಿಟ್ಟು, ಪೀಲೂನೂ ಒಂಟಿ ಮಾಡಿ ಹೋಗಿ ಬಿಡ್ತು. ಪೀಲೂ ವಾರಗಟ್ಟಲೇ ಉಟ ಇಲ್ದೇ ಪೂರ್ವಿಯ ನಿರಂತರ ಹುಡುಕಾಟ...! ಬೆಕ್ಕಿನ ಸೌಂಡ್ ಕೇಳಿದ್ದಲ್ಲೆಲ್ಲ ಓಡಿ ಹೋಗೋದು ಪಾಪ... :(

       ಪೀಲೂನ ಆರೋಗ್ಯದ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಅವಳಿಗೆ ಬರ್ಥ್ ಕಂಟ್ರೋಲ್ ಆಪರೇಶನ್ ಮಾಡಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ಅನೆಸ್ಥೇಶಿಯ ಕೊಡೋವಾಗ ಪೀಲೂಗೆ ಬೇರೆ ನಾಯಿಗಳ ಹಾಗೆ ಬಾಯಿ, ಕಾಲು ಕಟ್ಟಿರಲಿಲ್ಲ. ಅಪ್ಪಾಜಿ ಹೇಳಿದ ಹಾಗೆ ಅವಳು ಸುಮ್ಮನೆ ಮಲಗಿಕೊಂಡು ಡಾಕ್ಟರ್ಸ್‌ಗೆ ಕೋ-ಆಪರೇಟ್ ಮಾಡಿದ್ಲು (ಇನ್ ಫ್ಯಾಕ್ಟ್ ಡಾಕ್ಟರ್ಸ್‌ ಗೆ ಭಯ ಇತ್ತು!  ಬಟ್ ಅವಳ ಸ್ವಭಾವದ ಬಗ್ಗೆ ಅಪ್ಪಾಜಿ ಆಗಲೇ ಹೇಳಿದ್ರು).

       ಪೀಲೂ ಕೂಡ ನಮ್ಮ ಸ್ಕೂಲಿಗೆ ಪ್ರತಿ 'ಪೇರೆಂಟ್ಸ್ ಡೇ'ಗೂ ನನ್ನ ಮೀಟ್ ಮಾಡೋಕೆ ಬರ್ತಾ ಇತ್ತು. ಫಸ್ಟ್ ಟೈಂ ಬಂದಾಗ ನಮ್ಮ ಪ್ರಿನ್ಸಿ ' ಏನ್ರಿ ಇದು ಸ್ಕೂಲ್ ಗೆ ನಾಯಿಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ತಗೊಂಬರ್ತೀರಲ್ಲ... ಗಲೀಜು ಮಾಡ್ತಾವೆ... ಯಾರಿಗಾದ್ರು ಕಚ್ಚೀದ್ರೆ ಏನ್ ಗತಿ... ಮಕ್ಕಳಿರ್ತಾವೆ ಇಲ್ಲಿ... ಚೈನ್ ಬೇರೆ ಕಟ್ಟಿಲ್ಲ (ಪೀಲೂಗೆ ಚೈನ್ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಇರ್ಲೇ ಇಲ್ಲ)... ಗೊತ್ತಾಗಲ್ವೆನ್ರಿ ನಿಮಗೆ.... ಅಂತ ಬೈದು ಬಿಟ್ರು... ಆಮೇಲೆ ನಾನು, ..ರ್ ಅದು ನಮ್ಮ 'ಪೀಲೂ' ತುಂಬಾ ಒಳ್ಳೇದು, ಅದಕ್ಕೆ ಸುಸ್ಸು ಬಂದ್ರೂ ಅದು ಆಚೇನೇ ಹೋಗಿ ಮಾಡುತ್ತೆ, ಯಾರಿಗೂ ಕಚ್ಚಲ್ಲ... Don't worry sir, 'She is very friendly' ಬೈಬೇಡಿ ಸರ್ ಪ್ಲೀ...ಸ್ ಅಂದೆ... ಅಷ್ಟು ಮಾತಾಡೋತ್ತಿಗೆ ನಮ್ಮ ಪೀಲೂ ಏನೂ ಅಂತ ಅವರಿಗೇ  ಆಗ್ಲೇ ಗೊತ್ತಾಗಿ ಸ್ಮೈಲ್ ಕೊಟ್ಟು ಹೊರಟಿದ್ರು...! 

       ಪೀಲೂಗೆ ನನ್ನ ರೂಮ್, ಕಾಟ್, ನನ್ನ ಫ್ರೆಂಡ್ಸ್- ಸಂಗಿತಾ, ಮುಕ್ತಾ, ರೂಪಾ, ಪದ್ಮಾ, ಸವಿತಾ, ಸಾವಿತ್ರಿ.... ಎಲ್ಲರೂ ಗೊತ್ತಿದ್ರು... ಅಪ್ಪಾಜಿ ಗೇಟ್ ಎಂಟರ್ ಆಗಿದ್ದೇ ತಡ ಗಾಡಿ ಇಳಿದು ಓಡಿ ದಾರೀಲಿ ಸಿಗೋವ್ರಿಗೆಲ್ಲ ಮಾತಾಡ್ಸಿಕೊಂಡು ನನ್ನ ರೂಮಿಗೆ ಬಂದ್ಬಿಡೋದು. ಆದರೆ ಒಂದ್ಸಲ ಅಪ್ಪಾಜಿ ದೆಲ್ಹಿಗೆ ಆರ್ಟ್ಸ್ ವರ್ಕ್ ಶಾಪ್ ಗೆ ಹೋಗಿದ್ರು ಹಾಗಾಗಿ ಪೀಲೂ ಕೂಡ ಬಂದಿರ್ಲಿಲ್ಲ. ಅವತ್ತು ಎಲ್ಲರೂ ತುಂಬಾ ಮಿಸ್ ಮಾಡ್ಕೊಂಡಿದ್ವಿ... ಹಂ..... ಪೀಲೂನ ಹನ್ನೆರಡು ವರ್ಷದ ಲೈಫ್ ಜರ್ನಿ ಎಷ್ಟ್ ಹೇಳೀದ್ರು ಮುಗಿಯಲ್ಲ.

       "ಪೀಲೂ ಈಗ ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ"... :(
      
       1.5 ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಅವಳಿಗೆ 'uterine tumor (cancer)' ಆಗಿ ಆಪರೇಶನ್ ಸಕ್ಸೆಸ್ ಆದ್ರೂ ಕೂಡ ನೋವು, ಕೆಟ್ಟ ಖಾಯಿಲೆ ವಾಸಿ ಆಗ್ಲೇ ಇಲ್ಲ. ಡಾಕ್ಟರ್ ಕೂಡ ಹೇಳಿಬಿಟ್ಟಿದ್ರು, 'ನಿಮ್ಮ ಪೀಲೂ ಇನ್ನು ಹೆಚ್ಚು ಬದುಕಲ್ಲ, ಯಾವ ಟ್ರೀಟ್ ಮೆಂಟ್ ಗಳೂ ಉಪಯೋಗ ಆಗಲ್ಲ ' ಅಂತ. ಅದಕ್ಕೆ ಹುಷಾರಿಲ್ದಾಗ ನಾನು ಊರಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ ಬಟ್ ನನಗೆ ಆಗ ರಜೆ ಇರ್ಲಿಲ್ಲ ಹಾಗಾಗಿ ಮನಸ್ಸಿಲ್ಲದೆ ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಮತ್ತೇ ವಾಪಸ್ ಬಂದೆ. ಅಪ್ಪಾಜಿ ಅಮ್ಮ ಪೀಲೂವಿನ ಆರೈಕೆ... ಬಟ್ ಪೀಲೂವಿನ ಕೊನೆಯ ದಿನ ಧಾರವಾಡದ UAS ವೆಟರ್ನರಿ ಸೆಕ್ಶನ್ ನಲ್ಲಿ. ಪೀಲೂ ಸಾಯೋವಾಗ ಅಪ್ಪಾಜಿ ಮುಖವನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತಿತ್ತಂತೆ... ಅಪ್ಪಾಜಿ ದುಃಖಿಸುತ್ತಲೇ ನಮೆಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿ ವಿಷಯ ತಿಳಿಸಿದ್ರು. ಪೀಲೂ ಇಂದಿಗೂ ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಕನಸಿನಲ್ಲಿ ಕಾಡುತ್ತೆ...!

       ಪೀಲೂ ಯಾವಾಗಲೂ ಬಿಸಿ ಬಿಸಿ ಊಟವನ್ನೇ ಮಾಡ್ತಿತ್ತು. ಅಮ್ಮ ಮಾಡಿದ ನುಗ್ಗೆ ಕಾಯಿ ಸಾರು ಅಂದ್ರೆ ಪಂಚಪ್ರಾಣ...! ಇದೆಲ್ಲ ನಮ್ಮ ಅಜ್ಜಿ ಅದಕ್ಕೆ ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡ್ಸಿದ್ರು :) ನಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಬಾಡಿಗೆ ಇದ್ದ ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ನರು ಫಿಷ್- ಚಿಕನ್ ಮಾಡಿದಾಗ ಆಸೆಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ತಿನ್ನುತ್ತಿತ್ತಷ್ಟೇ. ಪೀಲೂ ಮತ್ತು ಪೂರ್ವಿಗೆ ಟೈಂ ಟು ಟೈಂ ಊಟ ಇಲ್ದಿದ್ರೂ... ಬಿಸ್ಕಿಟ್ಸ್, ಡ್ರೈ ಫ್ರುಟ್ಸ್ (ಬೆಳಿಗ್ಗೆ 6ಕ್ಕೆ ಹಾಗೂ ಸಂಜೆ 5ಕ್ಕೆ) ಮಾತ್ರ ಕಂಪಲ್ಸಿರಿ ಬೇಕೇ ಬೇಕಾಗ್ತಿತ್ತು. ನಾವು ಊರಿಗೆ ಹೋದಾಗಲೆಲ್ಲ ವಾಪಸ್ ಬರೋವಾಗ ಪೀಲೂ ಕೂಡ ನಮ್ಮನ್ನು ಕಳಿಸೋಕೆ ಬರ್ತಾ ಇತ್ತು. ನಮ್ಮ ಬಸ್ ಹೊರಡುವ ವರೆಗೂ ನಮ್ಮ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಕೂರ್ತಿತ್ತು. ಈಗ ಊರಿಗೆ ಹೋದಾಗ ಫುಲ್ ಎಕ್ಸೈಟ್ ಆಗಿ ಖುಷಿಯಿಂದ ಕುಣಿದು ನಮ್ಮ ಜೊತೆಗೆ ಆಟ ಆಡುವ ಪೀಲೂ ನಮ್ಮೊಟ್ಟಿಗಿಲ್ಲ. ನಮಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ದಿನಾ ಸ್ಕೂಲಿನಿಂದ ಬಂದ್ಮೇಲೆ ಪೀಲೂನ ನೆನಪು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಕಾಡುತ್ತೆ.... :(

ಹೇಳೋದ್ ಮರ‍್ತಿದ್ದೆ :

ಆದರೆ ಇದನ್ನು ಪೋಸ್ಟ್‌ ಮಾಡುವ ಮೊದಲು ಅಂದರೆ ಬೆಳಗ್ಗೆ ಆಶ್ಚರ್ಯಕರ ಸುದ್ದಿಯೊಂದನ್ನು ಅಪ್ಪಾಜಿ ಫೋನ್‌ ಮೂಲಕ ತಿಳಿಸಿದರು. ಪೀಲೂ ವಾಪಸ್‌ ಬಂದಿದೆ ಅಂತ!... ನನಗೆ ನಂಬಕ್ಕಾಗಲಿಲ್ಲ.. ಗೊಂದಲವೂ ಆಯ್ತು. ಆಮೇಲೆ ನೆನಪಾಯ್ತು... ಪೀಲೂ ಹೋದಮೇಲೆ ಮತ್ತೊಂದು ನಾಯಿ ಮರಿ ತಂದಿದ್ದೆವು. ಸುಮಾರು ಎರಡು ತಿಂಗಳವರೆಗೆ ನಮ್ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದ ಅದಕ್ಕೂ ಪೀಲೂ ಅಂತಾನೇ ಹೆಸಿರಿಟ್ಟಿದ್ದೆವು. ಆಮೇಲೆ ಅದು ಯಾಕೋ ಏನೋ... ಮನೆ ಬಿಟ್ಟು ಹೊರಟುಹೋಗಿತ್ತು. ಈಗದು ವಾಪಸ್‌ ಬಂದಿದೆಯಂತೆ!!!
--